Emeryci – Chojnice
Dwa lipcowe wieczory spędziliśmy w nietypowy sposób. Na leżakach rozstawionych przed dużym ekranem przy amfiteatrze nad jeziorem. Czyli byliśmy w kinie plenerowym, a na dodatek nocnym. Seanse filmowe rozpoczynały się o godzinie 22,00. Mimo późnej pory, frekwencja dopisała. Przybyli mieszkańcy i turyści.
Obejrzeliśmy najsłynniejsze komedie dwudziestolecia międzywojennego:
5 lipca „Papa się żeni”, a 18 lipca „Ada, to nie wypada”.
Przez Park Narodowy „Bory Tucholskie” wytyczonych jest wiele szlaków turystycznych.
Dzisiaj wyruszyliśmy do lasu, by przejść ścieżką dydaktyczną wokół jeziora lobeliowego Wielkie Gacno. Do przejścia mieliśmy 5,6 km. Szlak rozpoczęliśmy z parkingu leśnego w Bachorzu w pobliżu Terenowej Bazy Edukacyjnej, a zakończyliśmy w Funce.
W Parku Narodowym „Bory Tucholskie” znajduje się kilka jezior lobeliowych. Są to: Gacno Wielkie, Gacno Małe, Głuche, Nierybno, Kocioł, Krzywce Małe i Krzywce Wielkie.
Jeziora lobeliowe są bardzo czyste, mają niską zawartość składników odżywczych czyli są oligotroficzne. Występują tu takie rośliny, jak lobelia jeziorna, porybin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa, wywłócznik skrętoległy. Od lobelii jeziornej pochodzi nazwa tych jezior.
Jeziora lobeliowe w Parku są obszarami pod ścisłą ochroną. Jeziora zlokalizowane są na terenie, który jest jednym z najważniejszych skupisk tych rzadkich ekosystemów w Polsce.
Nad jeziorem Gacno Wielkie znajduje się drewniana kładka w kształcie serca, będąca świetnym punktem widokowym.
Porada praktyczna: w razie zagubienia się w lesie, szukamy na krzyżówkach ścieżek takich znaków i dzwonimy po pomoc podając ich numery. Leśnicy będą wiedzieli, gdzie nas szukać.
Tuchola – miasto w województwie kujawsko-pomorskim.
Zaintrygowani artykułami w prasie, wsiedliśmy do pociągu relacji Chojnice – Bydgoszcz i ruszyliśmy w trasę. Była to podróż sentymentalna, bo kto z nas pamięta, kiedy ostatnio jechał pociągiem?
Wysiedliśmy na stacji w Tucholi. Dworzec ładnie odnowiony. Przed nami główny cel podróży – promenada przez jezioro Głęboczek. Popytaliśmy mieszkańców, czy to daleko i którędy iść. Cel okazał się bliski.
Jezioro Głęboczek położone jest w środkowej części powiatu tucholskiego, na terenie Pojezierza Północnokrajeńskiego. Otoczenie akwenu stanowią łąki i zabudowa miejska.
Trafiliśmy na plażę i kąpielisko prowadzone przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w Tucholi. Był tu pomost, ale „normalny”. Gdzie nasza promenada?
Tak powinna wyglądać.
Budowę promenady rozpoczęto w czerwcu 2023 r. Trwała kilka miesięcy. Jest to nowy obiekt i jeszcze nie wszyscy o nim słyszeli. Zapewne latem będzie cieszyć się zainteresowaniem turystów przyjeżdżających na wypoczynek w Bory Tucholskie. Promenada przez jezioro Głęboczek ma kształt krętej ścieżki, o długości 184 metrów, łączącej dwa brzegi jeziora. Pomost jest tak zbudowany, że umożliwia swobodne przepływanie kajaków, łodzi i rowerów wodnych.
Pogoda zbytnio nam nie sprzyjała, ale mimo to przeszliśmy ścieżką pieszo-rowerową wokół jeziora.
To nie dzisiejszy wiatr, ale wichura sprzed dwóch dni jest sprawcą tych zniszczeń,
Pobyt w Tucholi zakończyliśmy zwiedzaniem historycznej części miasta.
Pamiątka z podróży musi być.
Silno – wieś położona w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Chojnice.
Dzisiejszego popołudnia udaliśmy się prosto do Wiejskiego Domu Kultury.
Co tam się działo, cytujemy za GOK Chojnice.
„W domu kultury w Silnie odbyło się kolejne wydarzenie poświęcone makatkom – tkaninom, które niegdyś często zdobiły wnętrza wielu domów. Pełniły one nie tylko funkcje dekoracyjne i użytkowe, lecz także przekazywały treści symboliczne i kulturowe.
Tym razem tematem prelekcji były makatki o przekazie religijnym. Wykład pt. Boże, błogosław dom nasz wygłosiła etnografka Kinga Turska-Skowronek. Spotkaniu towarzyszyła wystawa makatek z bogatej kolekcji Karoliny Bober. Temat wydarzenia nawiązywał do przypadającej dzień później uroczystości Bożego Ciała. Etnografka opowiedziała o genezie święta oraz o tym, jak jest ono obchodzone przez katolików. Na podstawie haftowanych scen i postaci, uczestnicy mogli nie tylko poznać symbolikę makatek religijnych, ale również dowiedzieć się, jak wpisywały się one w krajobraz wiejskiego domu – będąc nie tylko ozdobą, lecz także wyrazem wiary, nadziei i ufności w Bożą opiekę. Szczegółowo omówione zostały także napisy pojawiające się na makatkach – często fragmenty modlitw lub pieśni kościelnych. Część z nich wyhaftowano w języku niemieckim, co stało się punktem wyjścia do dyskusji nad dziedzictwem Kosznajderii – regionu o wyjątkowej historii i tożsamości kulturowej. Nawiązano również do charakterystycznego dla Kosznajdrów etosu pracy i modlitwy, widocznego w scenkach odwołujących się do dewizy „Módl się i pracuj”. Sporo uwagi poświęcono motywowi Anioła Stróża – wielu uczestników przypomniało sobie popularne niegdyś oleodruki przedstawiające anioła i dzieci, obecne niemal w każdym domu. Wystąpienie etnografki uzupełniła Karolina Bober, dzieląc się osobistą historią o tym, jak religijne obrazki, przekazywane z pokolenia na pokolenie, dawały jej siłę w trudnych chwilach.
Prelekcja stała się okazją do refleksji nad tym, jak silnie obecność treści religijnych była – i często nadal jest – zakorzeniona w codziennym życiu i otaczających nas przedmiotach. Spotkanie zakończyło się wspólnym śpiewaniem piosenek inspirowanych wiarą oraz rozmowami, które przeciągnęły się do późnych godzin wieczornych.”
Klawkowo – wieś w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim,w gminie Chojnice, sąsiadująca z północno-wschodnim przedmieściem Chojnic.
Dzisiaj na placu przed Świetlicą Wiejską obejrzeliśmy wspaniały występ.
Cytujemy za GOK w Chojnicach.
Tańce XX-lecia w gminie Chojnice
Za nami ostatnia z serii audycji poświęconych muzyce dwudziestolecia międzywojennego – tym razem o nieco bardziej rozrywkowym, tanecznym charakterze. W Ogorzelinach, Klawkowie i Silnie rozbrzmiały melodie, które przed laty wypełniały podwórka, zaułki i dancingi II Rzeczypospolitej. Była to prawdziwa podróż w czasie – nie do wielkich sal koncertowych, lecz na gwarne ulice przedwojennej Warszawy. W roli warszawskiego cwaniaka – w kaszkiecie i z akordeonem – wystąpił Kamil Szafrański. Nieśmiertelne tanga: Ta ostatnia niedziela i Tango Milonga zabrzmiały w jego wykonaniu perfekcyjnie – zarówno instrumentalnie, jak i wokalnie. Publiczność oczarowała również para taneczna – Aleksandra Szymańska i Paweł Tomaszewski – którzy z prawdziwym rozmachem i elegancją zaprezentowali tanga w stylu epoki.
Zanim rozległy się dźwięki Balu u Starego Joska, prowadząca audycję Adriana Wdziękońska zabrała słuchaczy na spacer po przedwojennej Warszawie – do zatłoczonych uliczek, ciemnych zaułków i rozśpiewanych knajpek. Dzięki opowieści i piosence o sprytnej i rezolutnej pannie, goście przenieśli się też do do Saskiego Ogrodu, i… Chojnic!
W repertuarze wykonawców znalazły się także warszawskie walczyki i przyśpiewki. O tym, że „Panna Andzia ma wychodne”, dowiedzieli się chyba wszyscy – bo widzowie śpiewali razem z artystami! Tak samo było z piosenką Tylko we Lwowie (w Klawkowie?!). Prócz wspólnego śpiewu były też wspólne tańce – tancerze zaprosili publiczność na parkiet do wspólnego walczyka i „wężyka”. Nie zabrakło też fokstrota i charlestona, które zagrane na akordeonie oczarowały publiczność. Po bisach i gromkich brawach, wszyscy rozchodzili się do domów w doskonałych nastrojach, podśpiewując szlagiery przedwojennej Warszawy.
Po słodkim poczęstunku na świetlicy, robimy zdjęcie i pełni wrażeń wracamy do domu.
Nowe Ostrowite, to wieś położona w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Chojnice. Została wydzielona z sołectwa Ostrowite w 1986, a pełną odrębność prawną i obecną nazwę uzyskała 1 stycznia 2010 roku.
Dzisiejszy dzień spędziliśmy w tej miejscowości. Spotkaliśmy się z tutejszymi Seniorami na placu przy świetlicy. Domowe ciasta i kawa były doskonałe.
Były rozmowy, wspomnienia poprzednich spotkań, a także rozwiązywanie zagadek i łamigłówek.
Niespodzianką był występ pana Darka, który zagrał na akordeonie znane nam wszystkim melodie. Buzie same otwierały się do śpiewu, a nogi rwały się do tańca.
Apetyt dopisywał też przy kiełbaskach pieczonych nad ogniskiem.
Do zobaczenia w przyszłym roku.
W 2025 roku późno, bo dopiero 4 czerwca, rozpoczęliśmy tegoroczne spotkania w plenerze. W końcu prawie lato. Czas ruszyć się sprzed telewizora. Dokąd pojechać? Wybraliśmy Charzykowy. Blisko i ładnie. Pogoda dopisała. Tradycyjnie sprawdziliśmy, co nowego widać i słychać w Parku Narodowym „Bory Tucholskie”. Widać prace porządkowe w toku, by zdążyć przed wakacjami i napływem turystów, a słychać śpiew ptaków.
Przy pomoście cumuje „Tur” – statek od lat pływający z turystami po Jeziorze Charzykowskim. Tym razem nie udaliśmy się w rejs. Przeszliśmy promenadą przy jeziorze koło Charzykowskiego Klubu Żeglarskiego.
Charzykowy to kolebka żeglarstwa polskiego. Do powstania pierwszego klubu żeglarskiego przyczynił się chojniczanin Otto Weiland. Dzięki jego pasji w 1913 r. po jeziorze pływały 3 żaglowce. W 1919 roku założył Stowarzyszenie Przyjaciół Żeglarstwa w Charzykowach, które w 1922 przekształciło się w Klub Żeglarski – Chojnice. W 1920 r. na Jeziorze Charzykowskim zorganizowano pierwsze w Polsce regaty z udziałem 4 żaglowców. Od tego momentu Charzykowy stały się żeglarską stolicą Polski. W 2020 roku obchodziliśmy stulecie klubu.
Otto Weiland był też konstruktorem pierwszych polskich bojerów (tzw. „weilandów), a tym samym twórcą polskiego żeglarstwa lodowego.
Przypominamy, że wyjazd na wczasy wypoczynkowe do Ośrodka „Irena” w Mielnie nastąpi 27 sierpnia 2024 r. o godz. 10,30 z Placu Emsdetten.
Przyjemnego pobytu.
Zapraszamy na jesienną wycieczkę w Bieszczady w terminie 16-21.09.2024. Są jeszcze wolne miejsca, a jesień w górach jest piękna.
